Smok i piekne dziewcze z Kentu by DICKSON GORDON R

Author:DICKSON GORDON R. [DICKSON GORDON R.]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-08T10:01:56.078000+00:00

Rozdział 26

–Nie żartuję! – powtórzyła Angie. – Z każdą minutą coraz bardziej przypominasz śmierć na chorągwi. Połóż się. Natychmiast!–No… – zaczął Jim, myśląc o tym, jak śmiesznie będzie wyglądał, leżąc w łóżku, podczas gdy pozostali nie mają nawet na czym usiąść. Potem przypomniał sobie, że ludzie w tych czasach przywykli być na nogach przez długi czas. Ponadto uświadomił sobie, jak przyjemnie będzie wyciągnąć się na chwilkę… – Tylko dopóki skrzaty nie wrócą z goblinem – powiedział.

Istotnie, kiedy położył się na łożu (co opętało tych średniowiecznych meblarzy, żeby robić łóżka dla Pigmejów?), nabrał przekonania, że może rzeczywiście potrzebuje odpoczynku.

Leżał, a cały otaczający go tłum spoglądał na niego z zaciekawieniem, lecz nikt nie ośmielił się o nic pytać. Wszystkich onieśmielała Angie, która stała obok z miną mówiącą, że to sprawa maga-rycerza i nic nikomu do tego. Jim poczuł, że kręci mu się w głowie.

Jesteś wyczerpany, mówiło mu całe ciało. Do diabła, co mu się stało? Przecież wyspał się zeszłej nocy… Zamknął oczy i wydawało mu się, że otworzył je sekundę później, czując dotyk dłoni Angie, która budziła go, delikatnie gładząc jego czoło.

Wytrzeszczył oczy.

Tuż przy łożu stał goblin z wykręconymi do tyłu rękami, przytrzymywany przez triumfującego Hoba i skrzata z Tiverton. Goblin miał złowrogi błysk w oczach. Najwidoczniej nie było wśród nich tchórzy.

Książę i hrabina stali jak para olbrzymów za trzema małymi naturalnymi, a zgromadzeni w komnacie zdołali się jakoś ścisnąć, tak by zachować pełen szacunku odstęp od zebranych przy łożu.

Jim odruchowo rzucił zaklęcie, otaczając stojącą przy jego łóżku grupkę kręgiem nie przepuszczającym dźwięków. Zdziwiło go, jak wiele wysiłku musiał włożyć w to proste zaklęcie…, Może dlatego, że zrobił to na leżąco. Usiadł na łóżku, co również przyszło mu z trudem. Dobre maniery nakazywały stać w obecności stojącego księcia, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa.

–Macie go! – wychrypiał do skrzatów.

–Ja… – zaczął Hob.

–My… – powiedział w tej samej chwili skrzat z Tiverton. Przez moment spoglądali na siebie gniewnie, po czym przemówił skrzat z Malencontri.

–Melduję – powiedział – że więzień został schwytany, jak zaplanowano, milordzie.

–W końcu znaleźliśmy komnatę, w której było ich tylko pięć – dorzucił pospiesznie skrzat z Tiverton.

–Piesek zawarczał na nich i nie odważyły się ruszyć – znów zabrał głos Hob. – Wybrałem największego, złapaliśmy go i wpadliśmy z powrotem do komina…

–Ja niosłem jeńca… – wtrącił drugi skrzat.

–Tak – przyznał Hob – i przez całą drogę pytałeś go, czy to zabawne i czy masz to powtórzyć! Co mu robiłeś?

–Nieważne – uciął jego kolega. – Może przypadkiem uszczypnąłem go od czasu do czasu, poprawiając chwyt.

–A ty niosłeś psa? – zapytał Jim Hoba. Z trudem wymawiał słowa. Chciał jednak zakończyć te przekomarzania.

–Tak! – potwierdził Hob. – Zobacz, milordzie, jest już z powrotem w kojcu!

Jim spojrzał we wskazanym kierunku. Ponieważ tłum cofnął się trochę, zobaczył kojec w kącie komnaty. Suka była tam, znów pospiesznie i energicznie wylizując szczeniaki.

–Dość pogaduszek! – przerwał im książę. – Mamy goblina. Spraw, by był bezradny, James, i niezwłocznie przenieś nas do mojego ojca!

–Wasza miłość… – zaczęła Angie tonem, który dziwnie kojarzył się Jimowi z pomrukiem szykującej się do skoku pumy.

–Moja pani – rzucił pospiesznie – jego wysokość ma rację.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.